George Miller nigdy nie da\u0142 si\u0119 zaszufladkowa\u0107 do jednego gatunku. Ten australijski re\u017cyser zdoby\u0142 s\u0142aw\u0119 jako tw\u00f3rca bombastycznych i ponurych film\u00f3w o Mad Maxie, ale jest r\u00f3wnie\u017c autorem obu film\u00f3w o s\u0142odkiej, gadaj\u0105cej \u015bwince o z\u0142otym sercu. Jest r\u00f3wnie\u017c tw\u00f3rc\u0105 animowanej serii Happy Feet, za kt\u00f3r\u0105 otrzyma\u0142 swojego jedynego Oscara.\n<\/p>\n
Miller ponad wszystko kocha historie - czy to o zm\u0119czonych wojownikach na drodze w poszukiwaniu wody, czy o pingwinach z klapkami na oczach, kt\u00f3re po prostu musz\u0105 si\u0119 bawi\u0107. Jego najnowszy projekt, Three Thousand Years of Longing, jest po cz\u0119\u015bci po\u015bwi\u0119cony tej mi\u0142o\u015bci. Film \u015bledzi samotn\u0105 narratork\u0119 (Tilda Swinton), kt\u00f3ra wyrusza na konferencj\u0119 fabularn\u0105 do Turcji, natyka si\u0119 na butelk\u0119 na bazarze, a w ko\u0144cu wpuszcza do swojego pokoju hotelowego wi\u0119kszego od siebie djinna (Idris Elba). Dw\u00f3jka anga\u017cuje si\u0119 w d\u0142ug\u0105 dyskusj\u0119 na temat wielowiekowej historii d\u017cina i okoliczno\u015bci, kt\u00f3re pozostawi\u0142y go uwi\u0119zionego w butelce. W filmie nie brakuje sekwencji akcji, pi\u0119knych scenerii i dziwnych postaci, ale w gruncie rzeczy Three Thousand Years opowiada o rado\u015bci tworzenia i opowiadania historii, a tak\u017ce o tym, jak reprezentujemy siebie wobec innych.\n<\/p>\n
Ten wywiad zosta\u0142 zredagowany dla jasno\u015bci i d\u0142ugo\u015bci.\n<\/p>\n
George Miller: C\u00f3\u017c, ca\u0142e moje \u017cycie, naprawd\u0119. Historie pomagaj\u0105 ci porusza\u0107 si\u0119 po egzystencji i troch\u0119 bardziej empatyzowa\u0107.\n<\/p>\n
M\u00f3j brat bli\u017aniak - nie byli\u015bmy identycznymi bli\u017aniakami, ale pierwsze 22 lata \u017cycia sp\u0119dzili\u015bmy razem, praktycznie ka\u017cdego dnia. Chodzili\u015bmy do tej samej szko\u0142y podstawowej, tego samego internatu, tego samego liceum, robili\u015bmy ten sam kierunek na studiach. I ka\u017cdego dnia wymieniali\u015bmy si\u0119 do\u015bwiadczeniami i opowiadali\u015bmy historie. On jest wspania\u0142ym gaw\u0119dziarzem i bardzo, bardzo zabawnym, wi\u0119c zawsze by\u0142em zaanga\u017cowany w jego opowie\u015bci. Zawsze stara\u0142em si\u0119, aby moje wersje dnia by\u0142y ekscytuj\u0105ce r\u00f3wnie\u017c dla niego.\n<\/p>\n
My\u015bl\u0119, \u017ce to r\u00f3wnie\u017c dlatego, \u017ce dorasta\u0142em w relatywnej izolacji jako dziecko w latach 50. w wiejskiej Australii. Nie by\u0142o telewizji. By\u0142 za to sobotni seans w lokalnym kinie, gdzie wszyscy si\u0119 zbierali\u015bmy. Dzieci z ca\u0142ej wsi przychodzi\u0142y tam. By\u0142o radio, by\u0142y komiksy i ksi\u0105\u017cki. Reszt\u0119 czasu sp\u0119dzali\u015bmy na zabawie. A przy tym wszystkim, my\u015bl\u0119, \u017ce odbywa\u0142em co\u015b w rodzaju nie\u015bwiadomego przyuczenia do zawodu filmowca, co zreszt\u0105 nadal czyni\u0119 po tych wszystkich latach.\n<\/p>\n
Dopiero kiedy zrobi\u0142em sw\u00f3j pierwszy film i kr\u0119cili\u015bmy i ci\u0119li\u015bmy co\u015b na czas, nagle zobaczy\u0142em, \u017ce film jest przede wszystkim narracyjny. I wci\u0105\u017c staram si\u0119 zrozumie\u0107 nie tylko to, jak opowiada\u0107 historie w filmie, ale tak\u017ce co to znaczy, \u017ce jeste\u015bmy w jaki\u015b spos\u00f3b zaprogramowani na opowiadanie. W ca\u0142ym czasie i przestrzeni, kimkolwiek jeste\u015bmy, we wszystkich kulturach, tak naprawd\u0119 poznajemy \u015bwiat poprzez opowie\u015bci, czy to ma\u0142e osobiste historie, czy historie spo\u0142eczno\u015bci, czy wielkie mitologiczne opowie\u015bci, kt\u00f3re ostatecznie staj\u0105 si\u0119 wielkimi wierzeniami religijnymi ... to wszystko jest cz\u0119\u015bci\u0105 tego samego kontinuum.\n<\/p>\n
To wielka tajemnica, a je\u015bli masz szcz\u0119\u015bcie by\u0107 opowiadaczem, to od czasu do czasu - przynajmniej dla siebie - masz okazj\u0119 rzuci\u0107 troch\u0119 \u015bwiat\u0142a na proces i potrzeb\u0119 tworzenia rzeczy w opowie\u015bci.\n<\/p>\n
W filmie posta\u0107 Tildy Swinton, Alithea, wydaje si\u0119 by\u0107 przekonana, \u017ce wszystkie historyczne mity i opowie\u015bci mo\u017cna wyja\u015bni\u0107 za pomoc\u0105 logiki i nauki, ale to si\u0119 zmienia wraz z wprowadzeniem djinn\u00f3w. Czy uwa\u017casz, \u017ce istniej\u0105 si\u0142y lub istoty poza tym, co mo\u017cemy wyja\u015bni\u0107?\n<\/p>\n
Nie, nie s\u0105dz\u0119, \u017ce istniej\u0105 tam istoty. Z pewno\u015bci\u0105 jednak istniej\u0105 tam zdarzenia i zjawiska, kt\u00f3re s\u0105 poza nasz\u0105 zdolno\u015bci\u0105 do wyja\u015bnienia. Tak by\u0142o zawsze, jak m\u00f3wi sama Alithea. M\u00f3wi, \u017ce \" mythos to to, co wiedzieli\u015bmy wtedy, a nauka to to, co wiemy do tej pory. \"Tak wygl\u0105da narracja ludzi, gdy zbiorowo zdobywamy wiedz\u0119. Dosz\u0142o do etapu, w kt\u00f3rym wiele z tej wiedzy jest skorumpowanych, w zale\u017cno\u015bci od tego, do jakiej ba\u0144ki lub spo\u0142eczno\u015bci chcesz si\u0119 przy\u0142\u0105czy\u0107, ale niezale\u017cnie od ca\u0142ej tej antynaukowej retoryki, ty i ja rozmawiamy na odleg\u0142o\u015b\u0107 tysi\u0119cy mil po prostu z powodu takich jak Newton i Maxwell.\n<\/p>\n
We wszystkich wiadomo\u015bciach i historiach, jest ' s narrator i odbiorca. Jak odbierasz Kopciuszka jako m\u0119\u017cczyzna w \u015brednim wieku mo\u017ce nie by\u0107 jak o\u015bmioletnia dziewczynka robi. Czy podczas tworzenia filmu starasz si\u0119 stworzy\u0107 to, co chcesz, aby ludzie odebrali, czy te\u017c bardziej interesuje ci\u0119 to, co dostan\u0105 i jak to odbior\u0105?\n<\/p>\n
To naprawd\u0119 ciekawa rzecz. To jest jedno i drugie, a gdzie znajdziesz r\u00f3wnowag\u0119 jest naprawd\u0119 jak film ma znaczenie, lub anga\u017cuje publiczno\u015b\u0107 w ten czy inny spos\u00f3b. Mog\u0119 to powiedzie\u0107 z autorytetem kogo\u015b, kto do\u015bwiadczy\u0142 tego, o czym m\u00f3wisz.\n<\/p>\n
Po pierwsze, wszystkie historie warte swojej ceny s\u0105 alegoryczne w taki czy inny spos\u00f3b. Innymi s\u0142owy, nie ma ' s wi\u0119cej do nich ni\u017c spotyka si\u0119 z oczu. S\u0105 one r\u00f3wnie\u017c bardzo poetyckie, co oznacza, \u017ce s\u0105 w oczach patrz\u0105cego. Niezale\u017cnie od tego, czy s\u0105 to bajki, filmy dokumentalne, czy bardzo analityczne ksi\u0105\u017cki lub historie z gazet, ka\u017cda historia musi mie\u0107 t\u0119 cech\u0119, je\u015bli ma mie\u0107 jakikolwiek odd\u017awi\u0119k.\n<\/p>\n
To ' zawsze Kopciuszek, kt\u00f3ry ' jest powiedziane, \u017ce oznacza co\u015b innego dla ka\u017cdego, ale to po prostu musi mie\u0107 wystarczaj\u0105co du\u017c\u0105 publiczno\u015b\u0107, aby mie\u0107 dyskurs. Najbardziej uderzaj\u0105cym przyk\u0142adem dla mnie by\u0142 Babe. Pami\u0119tam, \u017ce by\u0142em w RPA i kto\u015b powiedzia\u0142 mi bardzo dobitnie, \u017ce ten film jest o apartheidzie, konkretnie. Film deklaruje na pocz\u0105tku, \u017ce jest o nieuprzedzonym sercu i o tym, jak zmieni\u0142o ono nasz\u0105 dolin\u0119 na zawsze, czy co\u015b w tym stylu. Tak jest napisane w narracji. Ale ten cz\u0142owiek powiedzia\u0142: \"Nie, nie, to jest konkretnie o apartheidzie\", a ja zapyta\u0142em: \"Co masz na my\u015bli?\". \"\n<\/p>\n
Zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119, \u017ce jest taki moment, kiedy rolnik patrzy przez okno. \u015awinia postanawia nauczy\u0107 si\u0119 by\u0107 \u015bwini\u0105-owc\u0105 i stadkiem r\u00f3\u017cnych zwierz\u0105t, a on oddzieli\u0142 br\u0105zowe kurczaki od bia\u0142ych. To by\u0142 czysty przypadek, poniewa\u017c starali\u015bmy si\u0119 pokaza\u0107, \u017ce mo\u017ce zorganizowa\u0107 si\u0119, prosz\u0105c r\u00f3\u017cne zwierz\u0119ta z farmy uprzejmie, ale to by\u0142 wska\u017anik dla niego, \u017ce to by\u0142o konkretnie o apartheidzie. Nigdy nie przysz\u0142o mi to do g\u0142owy.\n<\/p>\n
Teraz zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce takie co\u015b jest w ka\u017cdym opowiadaniu, je\u015bli ma ono ten poetycki wymiar. Nawet historia sportowa, czy jakakolwiek inna. To ' nie jest przypadkowe, albo, poniewa\u017c oni ' s\u0105 celowo poetyckie. That ' s why we often tell stories through some sort of avatar, which might be an animal or a superhero or some other figure.\n<\/p>\n
Osob\u0105, kt\u00f3ra mia\u0142a najlepsz\u0105 odpowied\u017a na twoje pytanie by\u0142 Freddie Mercury. Kto\u015b podszed\u0142 do niego i powiedzia\u0142: \"Chyba rozumiem, o co chodzi w \"Bohemian Rhapsody\"\" i zacz\u0105\u0142 m\u00f3wi\u0107 to i owo. Freddie Mercury odpowiedzia\u0142: \"Je\u015bli widzisz to, kochanie, to jest tam. \"\n<\/p>\n
Dlatego w\u0142a\u015bnie ci\u0105gnie mnie do tych historii. \u015awiat Mad Maxa jest \u015bwiatem alegorycznym. The Babes and the Happy Feets, to s\u0105 alegoryczne \u015bwiaty.\n<\/p>\n
Ten film oczywi\u015bcie taki jest, bo jest to bajka. Paradoks polega na tym, \u017ce cz\u0119sto istniej\u0105 bardzo g\u0142\u0119bokie prawdy, kt\u00f3re rezonuj\u0105 przez bajki. To dlatego niekt\u00f3re z tych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w przetrwa\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
George Miller nigdy nie da\u0142 si\u0119 zaszufladkowa\u0107 do jednego gatunku. Ten australijski re\u017cyser zdoby\u0142 s\u0142aw\u0119 jako tw\u00f3rca bombastycznych i ponurych film\u00f3w o Mad Maxie, ale jest r\u00f3wnie\u017c autorem obu film\u00f3w o s\u0142odkiej, gadaj\u0105cej \u015bwince o z\u0142otym sercu. Jest r\u00f3wnie\u017c tw\u00f3rc\u0105 animowanej serii Happy Feet, za kt\u00f3r\u0105 otrzyma\u0142 swojego jedynego Oscara. Miller ponad wszystko kocha historie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":35116,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[62],"tags":[],"class_list":["post-35097","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","","category-other"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35097","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35097"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35097\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/35116"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35097"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35097"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35097"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}