To ju\u017c od jakiego\u015b czasu skrada si\u0119 stara odmiana horroru. Jeden film tu, drugi tam. Ale teraz, w 2022 roku, nadszed\u0142 czas, aby nada\u0107 mu nazw\u0119: elevator-pitch horror. \n<\/p>\n
Te filmy s\u0105 w\u0142a\u015bnie takie, jak brzmi\u0105: Mo\u017cesz podsumowa\u0107 ich koncept jednym tchem. Straszny dom na Airbnb? Sprawd\u017a (Barbarian). Zara\u017aliwy i nieszczery u\u015bmiech, kt\u00f3ry zabije ci\u0119 w siedem dni? OK (Smile)! Mo\u017ce to nawiedzone telefony Zoom (Host) albo pla\u017ca, kt\u00f3ra ci\u0119 postarza (Old). Albo seria makabrycznych morderstw na planie porno (X). I na przysz\u0142y rok, komediowy spin na gatunku: nied\u017awied\u017a na kokainie (Cocaine Bear)! Nie wszystkie z nich pojawi\u0142y si\u0119 w tym roku, ale to zdecydowanie czuje si\u0119 jak koncept's apex. \n<\/p>\n
To nie s\u0105 nowe rodzaje film\u00f3w. You ' ll already have a favorite. Mo\u017ce Ringu, gdzie ogl\u0105danie awangardowej kasety wideo prowokuje ducha do wype\u0142zania z telewizora (za siedem dni, znowu). Albo Final Destination, gdzie kilku gor\u0105cych, m\u0142odych ludzi wkurza sam\u0105 \u015bmier\u0107. Albo I Know What You Did Last Summer, gdzie kilku gor\u0105cym, m\u0142odym ludziom udaje si\u0119 uciec z miejsca wypadku, ale kto\u015b wie, co zrobili zesz\u0142ego lata. Albo Canydman, gdzie ludzie wypowiadaj\u0105 tytu\u0142 pi\u0119\u0107 razy w lustrze, aby przywo\u0142a\u0107 swojego zab\u00f3jc\u0119 (lub przynajmniej zrobi\u0107 \u015bwietn\u0105 reklam\u0119 swoim znajomym). Te filmy rozpowszechniaj\u0105 si\u0119 poprzez kultur\u0119 premise-first. Czuje si\u0119, \u017ce zosta\u0142y stworzone w ten spos\u00f3b, jak te teleturnieje - Just Tattoo of Us, Ex on the Beach - gdzie tytu\u0142 z pewno\u015bci\u0105 musia\u0142 pojawi\u0107 si\u0119 przed szczeg\u00f3\u0142ami. Elevator-pitch horror reweluje si\u0119 w swoim haku, \u017ce sprzeda\u0107, aby bawi\u0107 ci\u0119 i zwabi\u0107 ci\u0119 z powrotem do kin. \n<\/p>\n
Je\u015bli to tylko brzmi jak horror z formu\u0142\u0105, to tak jest - do pewnego stopnia. Ale elevator-pitch horror to definicja, kt\u00f3ra wyrasta z opozycji do horroru podnios\u0142ego. Powstanie tego gatunku wymusza jego zdefiniowanie. Kluczowa r\u00f3\u017cnica polega na tym, jak zach\u0119ca si\u0119 widz\u00f3w do m\u00f3wienia o tych dw\u00f3ch rodzajach film\u00f3w. Podnios\u0142e horrory s\u0105 uwa\u017cane za metafory lub opowie\u015bci ostrzegawcze poruszaj\u0105ce kwestie spo\u0142eczne przez pryzmat gore, a wi\u0119c, jak argumentowa\u0142 Wesley Morris w \"The New York Times\" w odniesieniu do wsp\u00f3\u0142czesnych blockbuster\u00f3w, s\u0105 one przesi\u0105kni\u0119te dyskursem. O ile dobrze jest po prostu om\u00f3wi\u0107 fabu\u0142\u0119 horroru, o tyle horrory z wy\u017cszej p\u00f3\u0142ki wymagaj\u0105 czego\u015b wi\u0119cej. Musi pojawi\u0107 si\u0119 dyskusja na temat tematu, a przynajmniej czego\u015b, co do niego przylega.\n<\/p>\n
The Babadook, a nast\u0119pnie, nie jest ' s o wysokim, top-hatted cz\u0142owiek, kt\u00f3ry wyskakuje z Twojego dziecka ' s storybook, to ' s o dynamice rodziny, presji posiadania dzieci. Hereditary nie jest ' s o kult emeryt\u00f3w oszukiwanie \u015bmierci i coraz nago, to ' s o dynamice rodziny, presji posiadania dzieci. The Witch nie jest ' s o billy kozio\u0142 nabycie dusz dla mas\u0142a diab\u0142a, ale zamiast tego dynamiki rodziny, presji posiadania dzieci. Nic tak naprawd\u0119 nie przysz\u0142o w nocy w It Comes at Night, i to ' s punkt. W ko\u0144cu elevator pitch to kapitalistyczna formu\u0142a, sztuka zredukowana do zyskownego za\u0142o\u017cenia.\n<\/p>\n
Inteligentna krytyka podnios\u0142ego horroru istnieje od jakiego\u015b czasu. Jak zauwa\u017ca krytyk Nia Edwards-Behi, koncepcja ta wywodzi si\u0119 z kulturowego snobizmu, nieufno\u015bci wobec gatunku. W du\u017cej mierze ma to zwi\u0105zek z powszechnym b\u0142\u0119dem krytycznym, szerszym ni\u017c filmowy, polegaj\u0105cym na za\u0142o\u017ceniu, \u017ce bardziej pulchnym dzie\u0142om brakuje tematycznej g\u0142\u0119bi. Nikt, kto ogl\u0105da\u0142 Candymana, przypowie\u015b\u0107 o rasizmie i gentryfikacji, nie mo\u017ce twierdzi\u0107, \u017ce jest ona pozbawiona tre\u015bci. Barbarian, kt\u00f3ry trudno stre\u015bci\u0107 bez spoilerowania, prezentuje si\u0119 na pocz\u0105tku jako rodzaj slashera, ale potem zmierza zupe\u0142nie gdzie indziej. Powa\u017cne tematy wyrastaj\u0105 z niepowa\u017cnych \u015bwiat\u00f3w.\n<\/p>\n
Jak w przypadku wi\u0119kszo\u015bci klasyfikacji kulturowych, patrz\u0105c zbyt blisko, rozr\u00f3\u017cnienia staj\u0105 si\u0119 bardziej m\u0119tne. Ari Aster m\u00f3g\u0142by prawdopodobnie umie\u015bci\u0107 Midsommar w windzie, a It Follows mog\u0142oby si\u0119 znale\u017a\u0107 w ka\u017cdym z tych oboz\u00f3w. Jednak wci\u0105\u017c mo\u017cna dokona\u0107 istotnego rozr\u00f3\u017cnienia. Te filmy s\u0105 zgodne z tym, jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 widz\u00f3w reaguje na horror: Reaguj\u0105 na niego dos\u0142ownie, bez udawania. Wyczarowuj\u0105 w\u0142asne boiska (m\u00f3j przyjaciel wci\u0105\u017c ma nadziej\u0119, \u017ce pewnego dnia napisze sw\u00f3j film o tym, \u017ce \"z\u0142e zio\u0142o zamienia londy\u0144skich \u0107pun\u00f3w w zombie\"); debatuj\u0105, czy zatrzymaliby si\u0119 w Airbnb u obcego m\u0119\u017cczyzny. Poniewa\u017c jedn\u0105 z najcenniejszych przyjemno\u015bci horroru jest w\u0142a\u015bnie ta dos\u0142owno\u015b\u0107: scenariusze, niemo\u017cliwe lub mo\u017cliwe, kt\u00f3re mog\u0105 spotka\u0107 ka\u017cdego w przera\u017caj\u0105cym \u015bwiecie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
To ju\u017c od jakiego\u015b czasu skrada si\u0119 stara odmiana horroru. Jeden film tu, drugi tam. Ale teraz, w 2022 roku, nadszed\u0142 czas, aby nada\u0107 mu nazw\u0119: elevator-pitch horror. Te filmy s\u0105 w\u0142a\u015bnie takie, jak brzmi\u0105: Mo\u017cesz podsumowa\u0107 ich koncept jednym tchem. Straszny dom na Airbnb? Sprawd\u017a (Barbarian). Zara\u017aliwy i nieszczery u\u015bmiech, kt\u00f3ry zabije ci\u0119 w siedem […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":33816,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-33804","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","","category-year-in-review"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33804","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=33804"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/33804\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/33816"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=33804"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=33804"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/movieworld.blog\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=33804"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}